اجلاس تهران شركت نكنند . » « 1 » به اين طريق دوگانگى سياست پاكستان در قبال گروههاى افغانستانى روشن شد . در اجلاس تهران طرح پنج‌ماده‌اى سازمان ملل ( كه ما به خاطر طولانى شدن مطلب نياورديم ) مورد تأييد ضمنى قرار گرفت ، طرحى كه مدتها گفت‌وگوها روى قبول و يا ردّ آن ادامه داشت . همچنان در كنفرانس تهران توافق شد كه : - هيأتى از مجاهدين مستقر در پاكستان و ايران مشتركا در نيويورك در اجلاس مجمع عمومى سازمان ملل شركت جويند . - هيأتى در سنگال در كنفرانس اسلامى نيز شركت كنند . - هيأتى هم به مسكو رفته با مقامات روسى به بحث و گفت‌وگو بنشينند . لذا سران احزاب سياسى مستقر در ايران و پاكستان سرانجام به تاريخ 19 / 8 / 1370 وارد مسكو شدند . ولى پرواز هيأتها جنبه سمبوليك داشت ، يعنى رهبران احزاب مستقر در پيشاور كه آقاى محسنى رهبر حركت اسلامى هم جزو آنها بود ، ابتدا به عربستان سعودى رفته از آنجا به مسكو رفتند و رهبران مجاهدين مستقر در ايران مستقيما از تهران پرواز كردند . مذاكره در مسكو كاملا متفاوت با مذاكرات سياسى جهان صورت گرفت ، زيرا هرچه به روسها مىگفتند ، آنها بدون چانه‌زنى قبول مىكردند . همزمان با اين مذاكره ، نمايندگان امريكا و روسيه باهم توافق كردند كه به طرفهاى درگير در افغانستان سلاح ندهند . نجيب با سراسيمگى از امريكا خواست كه او را به واشنگتن دعوت كند ، ولى براى اين كار فرصتى نبود .

--> ( 1 ) . حبل اللّه ، شمارهء 89 - 88 ، افغانستان در ماهى كه گذشت .